ขออภัยก่อนว่าเราไม่ค่อยเก่งเรื่องการเล่าเท่าไหร่อาจจะใช้คำผิดๆถูกๆและเรื่องนี้อาจจะยาวหน่อยนะคะ
เรื่องมีอยู่ว่า..เราดันไปรักกับลูกของน้องสาวพ่อ เรากับเขาไม่ได้ใกล้ชิดกันเท่าไหร่ถึงจะเป็นญาติสนิทเคยเจอกันก็แค่ตอนเด็กๆและเวลามีวันสำคัญไม่เคยใกล้ชิดกันและเขาก็เป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดเราเลยยิ่งแทบไม่คุยกันเลยด้วยซ้ำ ลืมบอกเราอายุ 21 เขา 20 (ตัวเราไม่เคยมีแฟนมาก่อน มีก็แค่คุยๆนิดหน่อยไม่ได้เคยรู้สึกถึงขั้นจะคบ เขาเองก็เหมือนกัน) จนมีวันนึงที่ทำให้เรื่องทั้งหมดมันค่อยๆเกิดขึ้น ทางพ่อของเราได้มีงานที่ต้องทำร่วมกันกับทางแม่เขา เราเลยเขาไปช่วยพ่อทำงาน เหตุการณ์นี้มันเลยทำให้เรากับเขาได้ใกล้ชิดกันเพราะต้องทำงานที่เดียวกันไปไหนไปด้วยกัน ซึ่งเราตอนแรกๆเราไม่ได้คิดอะไรเกินเลยแค่มองเป็นน้องคนนึง จนนานเข้าเราก็เริ่มรู้สึกว่าเขาดูแปลกๆกับเราทั้งๆที่ดูไม่ใช่นิสัยเขาเลย จากเป็นคนพูดน้อยมากขี้อายมากกับคนอื่นๆ แต่กับเราเหมือนเขาต่างออกไป เขาไม่เคยเรียกเราว่าพี่ด้วยซ้ำ แต่เราก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไร จนมันเริ่มแสดงออกมาเรื่อยๆทีละนิด และเราก็เริ่มสงสัย ซึ่งตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาจากที่สงสัยเรายอมรับว่าเรา..หวั่นไหว
เขาดีกับเรามากช่วยเหลือดูแลเรา จนเราเผลอใจไปเรื่อยๆ และในที่สุดเราก็รู้ความจริง เขาบอกเราว่าเขาชอบเรา..ที่ช๊อกอีกก็คือมันไม่ได้เกิดขึ้นตอนที่เราต้องมาทำงานด้วยกัน แต่เขาชอบเรามานานแล้ว ส่วนเรายอมรับว่าตอนนั้นเราก็รู้สึกไม่ต่างกับเขาไปแล้ว เราทั้งคู่ก็ทำงานด้วยกันตามปกติ แรกๆพวกเราไม่คิดจะบอกใคร จนนานเข้า ก็รู้สึกอึดอัดมาก โดยเฉพาะเรา ทุกอย่างมันยากไปหมด เราเกลียดความรู้สึกหลบๆซ่อนๆ ถึงแม้จะรู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร แต่เราก็คิดว่าความรักครั้งนี้พวกเราจริงจัง เขาเลยตัดสินใจบอกแม่ของเขา จนเรื่องราวแห่งความจริงมันเริ่มต้น พวกเราโดนกีดกันถึงที่สุด แม่เขาบอกเรื่องนี้กับพ่อเราและแม่เราก็รู้ไปด้วยเช่นกัน แม่เราเข้าใจยอมรับได้เขาก็เอ็นดูแฟนเราอยู่แล้ว ถึงต้องเจอกับอุปสรรคเราก็ไม่สามารถเลิกรักกันได้ เราได้ยินมาว่าพ่อเราให้แม่เขาจัดการเรื่องนี้ และเรื่องนี้มันคือที่สุดจริงๆที่ทำเราเสียใจมาก ไม่คิดว่าแม่เขาจะทำแบบนี้กับเรา แม่เขาใส่ร้ายเราสารพัด บอกพ่อเราว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเริ่มต้นมาจากเรา เพราะเราคิดไปเองและไม่ยอมรับว่าลูกของเขารักเรา เขารับไม่ได้ที่แฟนเราไม่เชื่อเขา แม่เขาดูถูกเราสารพัด บอกพ่อเราว่า เราเป็นผู้หญิงใจง่าย ปล่อยเนื้อปล่อยตัวซึ่งเราไม่เคยทำแบบนั้น เราไม่เคยมีอะไรกันและให้เกียร์ติกันตลอด แถมยังดูถูกหาว่าเราจะไปเกาะลูกเขากินถึงได้ทำแบบนี้ และอีกมากมายเท่าที่จะคิดได้ เขาพูดถึงเราแบบนี้กับพ่อแม่เรา และแน่นอนพ่อแม่เราก็ไม่ได้เชื่อเขาหรอก เพราะท่านรู้ดีว่าเราเป็นคนยังไง ครอบครัวเราไม่ได้มีฐานะอะไร สู้พวกเขาไม่ได้ แต่เรางงมากว่าเขาพูดถึงลูกของพี่ชายซึ่งเป็นหลานอย่างเราแบบนี้ได้ยังไง
และเขาก็พยายามพูดกับแฟนเราว่า เราเป็นผู้หญิงหลอกลวงไม่ได้รักจริงหรอก พยายามพูดบอกว่าที่แฟนเรารู้สึกแบบนั้นมันแค่อารมณ์ชั่ววูบ เขาพยายามแย่งมือถือแฟนเราและให้บล็อกไลน์เราแต่ก็แย่งไปไม่สำเร็จห้ามไม่ให้เจอและอีกมากมาย เรื่องที่เกิดขึ้นมันเหมือนละครน้ำเน่าชัดๆ เขาขู่แฟนเราว่าจะตัดแม่ลูก จนเราก็ต้องห่างกันไปสักพัก จนสุดท้ายมันก็ทำไม่ได้ เราเลิกรักกันไม่ได้จริงๆ เรารู้ว่าเราผิดกันมาก แต่ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้ด้วย
เราสองคนแค่ต้องการจะรักกันไม่ได้จะมีลูกหรืออะไรเพราะเรารู้ถึงความเสี่ยง แต่มันก็ไม่ได้เลยเหรอ พวกเราเจ็บปวดมากๆ เพราะเรารักกันจริงๆ
เรารักกับลูกพี่ลูกน้อง
เรื่องมีอยู่ว่า..เราดันไปรักกับลูกของน้องสาวพ่อ เรากับเขาไม่ได้ใกล้ชิดกันเท่าไหร่ถึงจะเป็นญาติสนิทเคยเจอกันก็แค่ตอนเด็กๆและเวลามีวันสำคัญไม่เคยใกล้ชิดกันและเขาก็เป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดเราเลยยิ่งแทบไม่คุยกันเลยด้วยซ้ำ ลืมบอกเราอายุ 21 เขา 20 (ตัวเราไม่เคยมีแฟนมาก่อน มีก็แค่คุยๆนิดหน่อยไม่ได้เคยรู้สึกถึงขั้นจะคบ เขาเองก็เหมือนกัน) จนมีวันนึงที่ทำให้เรื่องทั้งหมดมันค่อยๆเกิดขึ้น ทางพ่อของเราได้มีงานที่ต้องทำร่วมกันกับทางแม่เขา เราเลยเขาไปช่วยพ่อทำงาน เหตุการณ์นี้มันเลยทำให้เรากับเขาได้ใกล้ชิดกันเพราะต้องทำงานที่เดียวกันไปไหนไปด้วยกัน ซึ่งเราตอนแรกๆเราไม่ได้คิดอะไรเกินเลยแค่มองเป็นน้องคนนึง จนนานเข้าเราก็เริ่มรู้สึกว่าเขาดูแปลกๆกับเราทั้งๆที่ดูไม่ใช่นิสัยเขาเลย จากเป็นคนพูดน้อยมากขี้อายมากกับคนอื่นๆ แต่กับเราเหมือนเขาต่างออกไป เขาไม่เคยเรียกเราว่าพี่ด้วยซ้ำ แต่เราก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไร จนมันเริ่มแสดงออกมาเรื่อยๆทีละนิด และเราก็เริ่มสงสัย ซึ่งตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาจากที่สงสัยเรายอมรับว่าเรา..หวั่นไหว
เขาดีกับเรามากช่วยเหลือดูแลเรา จนเราเผลอใจไปเรื่อยๆ และในที่สุดเราก็รู้ความจริง เขาบอกเราว่าเขาชอบเรา..ที่ช๊อกอีกก็คือมันไม่ได้เกิดขึ้นตอนที่เราต้องมาทำงานด้วยกัน แต่เขาชอบเรามานานแล้ว ส่วนเรายอมรับว่าตอนนั้นเราก็รู้สึกไม่ต่างกับเขาไปแล้ว เราทั้งคู่ก็ทำงานด้วยกันตามปกติ แรกๆพวกเราไม่คิดจะบอกใคร จนนานเข้า ก็รู้สึกอึดอัดมาก โดยเฉพาะเรา ทุกอย่างมันยากไปหมด เราเกลียดความรู้สึกหลบๆซ่อนๆ ถึงแม้จะรู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร แต่เราก็คิดว่าความรักครั้งนี้พวกเราจริงจัง เขาเลยตัดสินใจบอกแม่ของเขา จนเรื่องราวแห่งความจริงมันเริ่มต้น พวกเราโดนกีดกันถึงที่สุด แม่เขาบอกเรื่องนี้กับพ่อเราและแม่เราก็รู้ไปด้วยเช่นกัน แม่เราเข้าใจยอมรับได้เขาก็เอ็นดูแฟนเราอยู่แล้ว ถึงต้องเจอกับอุปสรรคเราก็ไม่สามารถเลิกรักกันได้ เราได้ยินมาว่าพ่อเราให้แม่เขาจัดการเรื่องนี้ และเรื่องนี้มันคือที่สุดจริงๆที่ทำเราเสียใจมาก ไม่คิดว่าแม่เขาจะทำแบบนี้กับเรา แม่เขาใส่ร้ายเราสารพัด บอกพ่อเราว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเริ่มต้นมาจากเรา เพราะเราคิดไปเองและไม่ยอมรับว่าลูกของเขารักเรา เขารับไม่ได้ที่แฟนเราไม่เชื่อเขา แม่เขาดูถูกเราสารพัด บอกพ่อเราว่า เราเป็นผู้หญิงใจง่าย ปล่อยเนื้อปล่อยตัวซึ่งเราไม่เคยทำแบบนั้น เราไม่เคยมีอะไรกันและให้เกียร์ติกันตลอด แถมยังดูถูกหาว่าเราจะไปเกาะลูกเขากินถึงได้ทำแบบนี้ และอีกมากมายเท่าที่จะคิดได้ เขาพูดถึงเราแบบนี้กับพ่อแม่เรา และแน่นอนพ่อแม่เราก็ไม่ได้เชื่อเขาหรอก เพราะท่านรู้ดีว่าเราเป็นคนยังไง ครอบครัวเราไม่ได้มีฐานะอะไร สู้พวกเขาไม่ได้ แต่เรางงมากว่าเขาพูดถึงลูกของพี่ชายซึ่งเป็นหลานอย่างเราแบบนี้ได้ยังไง
และเขาก็พยายามพูดกับแฟนเราว่า เราเป็นผู้หญิงหลอกลวงไม่ได้รักจริงหรอก พยายามพูดบอกว่าที่แฟนเรารู้สึกแบบนั้นมันแค่อารมณ์ชั่ววูบ เขาพยายามแย่งมือถือแฟนเราและให้บล็อกไลน์เราแต่ก็แย่งไปไม่สำเร็จห้ามไม่ให้เจอและอีกมากมาย เรื่องที่เกิดขึ้นมันเหมือนละครน้ำเน่าชัดๆ เขาขู่แฟนเราว่าจะตัดแม่ลูก จนเราก็ต้องห่างกันไปสักพัก จนสุดท้ายมันก็ทำไม่ได้ เราเลิกรักกันไม่ได้จริงๆ เรารู้ว่าเราผิดกันมาก แต่ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้ด้วย
เราสองคนแค่ต้องการจะรักกันไม่ได้จะมีลูกหรืออะไรเพราะเรารู้ถึงความเสี่ยง แต่มันก็ไม่ได้เลยเหรอ พวกเราเจ็บปวดมากๆ เพราะเรารักกันจริงๆ